هادی مدیر و نویسنده سایت

 

آرش مدیر و نویسنده سایت

به نگاهم نگاه میکنم در آیینه ی شب

 

میبینم که چه صادقانه برایم اشک میرزد

 

برایم میگرید بی آنکه ریایی بکند

 

آنگونه که حتی خود برای خود نگریستم

 

به نگاهم نگاه میکنم در آینه ی شب

 

میبینم که چه صادقانه برایم شاد است و میخندد

 

برایم میخندد بی آنکه ریایی بکند

 

آنگونه که حتی خود برای خود شاد نشدم

من تو را تا به ابد

تا به آن لحظه آخر که اجل می رسدم

تا به اوجی که عاشق دارد

با تمام تپش سینه خود دوست می دارم

من تو را هم چو بهار با لطافت با مهر

با صنوبر با یاس با شقایق با گل

همنوا می خواهم

من گل واشده عشق تو را تا ابد می بویم

و تو را در دل خویش جاودان می سازم

من صمیمیت چشمان تورا که به رنگ عسلی است

تا ابد می خواهم

بقیه در ادامه متن ...

ببال بر پر پروازت پرنده می چکد از بالت

پرنده می شوم از شوقت به اوج می رسم از حالت

پرنده ای که پرش را عشق به بالهای تو می بندد

پرنده ای که نگاهش را پرنده کرده به دنبالت

آهای دختر پاییزان که سهمت از همه تنهاییست

دوباره سهم تو را بردند چنان که قسمت هر سالت

و باز با سبدی خالی ولی شکسته نمی آیی

مگر که پیرزن کولی بهار دیده در اقبالت

چه حس نازک و خوشرنگی که آسمان بگشاید در

و من در این همه دلتنگی خبر بگیرم از احوالت

پرندگان همه می دانند که عشق رمز پریدنهاست

بگیر این دل عاشق را مرا به زیر پر و بالت

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی آنچه در وجودم

بود.دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها باور می کردی دردی

را که سالهاست در گوشه اين دل پنهان است و با تمام خاموشيم بفهمی

که در دلم غوغايی برپاست.با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت

بدانی. دوست داشتم لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند

می دادی و هستی را آنچنان به من می بخشيدی که ديگر اثری از آن

نباشد.دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را بدست تن نااميد به

باد نمی سپردی که ناگهان نه بادی می ماند نه من،دوست داشتم من هم

يکی از صدها ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد.

گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست.دوست داشتم

گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد و ناگهان دستی می

آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن در اين زمين خوش خيال(زمينی که عادت

کرده به رهگذرانش)دعوت می کرد.ولی من هر چه با تو خنديديم،هر چه

گريه کردم،هر چه احساس کردم يک شبه به فراموشی سپرده شد.نمی

دانم کدام آرزو تو را صدا کرد؟!نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من

شد؟!نمی دانم کدام شک و ترديد واژه های درد آلود مرا از يادت برد،نمی

دانم چرا اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود يک شبه خراب

کردی؟!

در کلبه تنهایی من چیزی جز انتظار نیست . دیوار های کلبه ام دیگر واژه های انتظار را خوب نمی فهمند . پنجره کلبه ام به روح پاییزی عادت کرده است و می داند ، از اشکهایم می فهمد که انتظارم برای کیست . نیلوفر های کنار پنجره ام برای آمدنت دست دعا بلند کرده اند . کبوتر سفید بام کلبه ام می داند انتظار تو را می کشم . می رود تا شاید خبری را برایم بیاورد ولی هرگاه باز می گردد در چشمانش سنگینی غمی را حس می کنم ، چیزی نمی گوید و پر می کشد . می داند اگر بگوید خبری از مسافر تو نبود اشک هایم سرازیر می شوند . من به شقایق هایم آب نمی دهم آنها با اشکهایم پرورش یافتند .

آسمان را خبر کردم که هرگاه پرتو های عشقت را به من تابیدی آفتابی شود ولی سالهاست که آسمان دهکده ام ابری است و می بارد . ای بهاز زندگیم ! بیا ، بیا تا پنجره ام از من خسته نشده ، بیا تا گلهایم با من قهر نکرده اند . بیا تا کبوترم حرفی برای گفتن داشته باشد ، بیا تا آسمانم آفتابی باشد ، بیا و به این انتظار پایان ده .

وقتی دلم به درد میادو کسی نیست به حرفهایم گوش کند،

وقتی تمام غمهای عالم در دلم نشسته است،

وقتی احساس می کنم دردمندترین انسان عالمم،

وقتی تمام عزیزانم با من غریبه میشوند،

و کسی نیست که حرمت اشکهای نیمه شبم را حفظ کند...

وقتی تمام عالم را قفس می بینم...

بی اختیار از کنار آنهایی که دوستشان دارم..

بی تفاوت می گذرم...

شما می توانید از طریق آدرس زیر مطالب و عکس های خود را به صورت رایگان برای ما ارسال کنید تا ما به اسم خودتان در سایت ثبت کنیم.قبل از ارسال مطلب در سایت عضو شوید.